خودکشی یک معضل جدی سلامت عمومی در سطح جهان است. در حالی که معنویت اغلب به عنوان یک عامل محافظتی در نظر گرفته می‌شود، ارتباط آن با سلامت روان در جمعیت‌های بالینی و در بسترهای فرهنگی خاص، پیچیده و نیازمند بررسی دقیق است. هدف این مطالعه، بررسی ارتباط بین سلامت معنوی با ابعاد سلامت روان (افسردگی، اضطراب و استرس) در میان اقدام‌کنندگان به خودکشی در شهر یاسوج در سال ۱۴۰۳ و همچنین واکاوی نقش تعدیل‌کننده متغیرهای جمعیت‌شناختی بر این ارتباط بود.

میانگین سن شرکت‌کنندگان در مطالعه 25.27 سال با انحراف معیار 10.20 بود. یافته‌های حاصل از تحلیل همبستگی اسپیرمن نشان داد که بین افسردگی با اضطراب، و با استرس رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین افسردگی با معنویت رابطه منفی و معناداری داشت. اضطراب نیز با استرس همبستگی مثبت معنادار و با معنویت رابطه‌ای منفی اما غیرمعنادار داشت. بین استرس و معنویت نیز همبستگی منفی و معنادار مشاهده شد. همه روابط معنادار در سطح 0.01 بودند، به جز اضطراب و معنویت که معنادار نبودند.

سلامت معنوی به عنوان یک عامل محافظتی حیاتی در برابر افسردگی و استرس در میان افراد اقدام‌کننده به خودکشی عمل می‌کند، اما این سپر دفاعی در افرادی با سابقه رفتار خودکشی مزمن و تکرارشونده، کارایی خود را از دست می‌دهد. این یافته‌ها بر ضرورت ارزیابی دقیق و حساس به زمینه منابع و چالش‌های معنوی در مداخلات بالینی تأکید دارد. پیشنهاد می‌شود مداخلات مبتنی بر معنویت به ویژه برای اقدام‌کنندگان بار اول به کار گرفته شوند، در حالی که اقدام‌کنندگان مکرر نیازمند رویکردهای درمانی چندوجهی و پیچیده‌تری هستند.

کاربرد تحقیق : 

1. نتایج این مطالعه می تواند به پیشگیری و مدیریت بهتر بیماران با افکار خودکشی و اقدام به خودکشی و یا افرادی که سابقه اقدام به خودکشی داشته اند، کمک کند.
2. نتایج این مطالعه می تواند به سیاست‌گذاران و تصمیم گیرندگان نظام سلامت کمک کند تا مداخلات معنویت درمانی با در نظر گرفتن سلامت روان طراحی کنند.
3. یافته‌های مطالعه حاضر می‌تواند به ارائه دهندگان مراقبت‌های سلامت در ارائه هر چه بهتر خدمات سلامت روان کمک کند.
4. یافته‌های مطالعه حاضر می‌تواند به افزایش آگاهی در مورد جنبه معنوی و سلامت روان بیمارن با افکار خودکشی کمک کند.