علم سنجی گستره ای از دانش است که به بررسی ویژگی های اطلاعات علمی پرداخته و بر مبنای داده های معتبر بین المللی
تولیدات علمی کشورها، سازمانها و افراد را مورد مطالعه، ارزیابی و مقایسه قرار میدهد. در علم سنجی از روشهای آماری برای
تعیین معیارهای رشد و توسعه علوم و تأثیرات آن در جوامع مختلف بشری استفاده می شود.

اساس کار علم سنجی بر بررسی چهار متغیر اصلی شامل:

1. گزارشهای علمی منتشر شده،
2. ارجاعات به نتایج یک تحقیق علمی پس از انتشار،
3. منابعی که در تحقیقات علمی از آنها بهره گرفته شده است
4. و سابقه کاری و وابستگی موسساتی محققان و نویسندگان

علم سنجی پس از بررسی این متغیرها، با ارائه ترکیبی مناسب از شاخصهای مبتنی بر آنها، به تبیین روند تولید علم و بازدهی پژوهشهای علمی میپردازد.
علم سنجی علاوه بر سنجش تحقیقات و تولیدات علمی، اقدام به ارزیابی و تعیین معیارهای مدیریتی مانند بودجه، جایگاه و بازده دانشگاهها و مراکز علمی مینماید . یکی از مهمترین اهداف این علم، بنا نهادن نظامهایی از شاخص های توصیف کننده پژوهش در اجتماعات مختلف علمی است. انتشار مداوم و منظم چنین شاخص هایی می تواند عنصری مفید و کارآمد برای مدیریت تحقیق و سیاستگزاری در علوم باشد . اساس علم سنجی بر تجزیه و تحلیل پارامترهای اطلاعاتی استوار است که این پارامترها مقالات علمی، پروانه های ثبت اختراع، مجلات و بطور کلی اطلاعات علمی منتشر شده می باشند. نتایج حاصل از این تجزیه و تحلیل، به تعیین ساختار جریان مدارک علمی و فرایندهای استنادی آنها کمک می کند. برای نیل به اهداف علم سنجی، بایستی از نمایه نامه های پویا استفاده شود تا بتوان روند پیشرفت نظامهای علمی را مشخص ساخت. هدف از علم سنجی ارزشیابی آخرین پیشرفتهای فعالیتهای علمی- تحقیقاتی علوم پزشکی ایران در هر گرایش علمی و عوامل موثر در رشد آن میباشد . بطور کلی علم سنجی را می توان دانش محاسبه و تحلیل علم قلمداد کرد